Singapore

Deze vrijdag was weer een nationale feestdag (de profeet Mohammed was jarig) en daarmee hadden we weer een lekker lang weekend. Olle kon meedoen met een (oefen-)rugby wedstrijd van de KL Tigers tegen een team uit Singapore. Dus.. tijd voor een road trip!

Om iets over half negen rijden we weg bij MK10 met -eindelijk- ons Merdeka-vlaggetje op de auto. Eenmaal op weg zien we verder opvallend weinig auto’s met vlaggetjes. Het voelt een beetje alsof we toeristen zijn die ons helmaal voor Koninginnedag hebben uitgedost en dan tot de ontdekking komen dat we de enigen zijn omdat iedereen een paar dagen eerder het hele feest al heeft gevierd. Nou ja, ook wel amusant!

De weg naar Singapore is makkelijker dan naar de trainingsplek op de zaterdagen. Op een gegeven zegt de navigatie: over 309 km links afslaan! Een paar plasstops (én een inwijdende koffiestop achter op de ‘picknickklep’) later komen we aan in Johor waar we in een ‘whole in the wall’, die 24/7 open is, onze autopas moeten ophalen om met de auto Singapore in te kunnen. Dat gaat heel soepel en voor we het weten zitten we in een banana leaf restaurant in het zelfde straatje onze hangry souls te voeden. Het smaakt de meesten prima, maar Olle geniet er vandaag wat minder van. Voor we verder gaan proberen we nog even wat geld op de autopas te zetten, en dat gaat niet meteen goed. Na een poging met de online Wise creditcard lukt het met fysiek Wise creditcard gelukkig wel.

Na de maaltijd is het tijd om het laatste stukje naar Singapore af te leggen. Vlak na Johor is al de grens naar Singapore. Het vlaggetje heeft het na een paar uur rijden al flink te verduren gereden dus dat zal nóg wel een reden zijn waarom we verder geen auto’s meer zien met vlaggetjes: ze houden het gewoonweg niet heel lang vol! Via de app Motorist kunnen we in real time zien hoe lang mensen over de grensovergang doen (toch wel meer dan 3 kwartier), maar het lijkt eigenlijk wel sneller te gaan. We pakken steeds het lege loketje dat aan de linkerkant van de auto zit omdat de meeste auto’s via de loketjes aan de bestuurderskant gaan. Alles is gelukkig in orde: we moeten allemaal even ons hoofd voor het raampje laten zien, de geprinte visum-velletjes die in de paspoorten van de kinderen zitten worden even grondig bestudeerd en onze e-passes ook, maar uiteindelijk krijgen dan een stempeltje dat we het land uitmogen. We zijn nog even in verwarring dat we onze autopas nog nergens in hebben gestoken, terwijl er expliciet vermeld stond dat dat moest, óók als de slagboom open zou staan. Maar we zien niets waar het ding in kan, en alle andere auto’s rijden ook gewoon voorbij. Op naar de Singaporese douane dan maar aan de andere kant van het water! Daar moet eerst de achterbak eventjes open en wordt er vluchtig met een zaklampje ingeschenen. Dan rijden we door naar de loketjes, waar we ook weer een lege pakken aan de linkerkant. Hier geven we de paspoorten weer, kijken even door het raampje als we geroepen worden en steken we de verse autopas in de daarvoor bestemde gleuf bij het loketje. Geen stempeltje later (altijd jammer), rijden we Singapore in.

De rit naar het hotel (Mercure Icon Singapore City Centre) is zo gepiept en meteen valt al op dat het verkeer én het navigeren hier toch een stuk beter te doen zijn. Ook is het opvallend groen! We checken in en parkeren de auto in de garage (waar we het hotel ook op uitgezocht hadden), nadat we voor 20 SGD per dag tegoed voor de garage op de autopas gezet hebben bij de receptie. De jonge receptioniste die ons helpt blijkt een beetje Nederlands te kunnen (ze heeft jarenlang in Maastricht gewoond)! We krijgen keurig uitgelegd (eerst in Nederlands maar dan toch maar in Engels) dat we twee kamers hebben en waar het ontbijt is en gaan dan naar de kamers. Hier chillen we even met mooi uitzicht op Chinatown tot het tijd is voor Olle om naar de rugbywedstrijd te gaan.

Lexa en ik moeten nog even de regels googlen want weten eigenlijk niet goed waar we naar zitten te kijken, en Caspar loopt rond als de fotograaf om wat mooie plaatjes te schieten. Desalniettemin vermaken we ons goed met het schouwspel vol tackles tussen de ‘wantsen’ en de ‘bijtjes’ zoals Lexa ze genoemd heeft). Het is flink spannend, maar uiteindelijk blijft het 0-0. Een mooi resultaat voor een team dat eigenlijk nog pas 1 wedstrijd op een groot veld had gespeeld (en voor Olle was het uberhaupt de eerste wedstrijd). Na afloop van de wedstrijd worden er nog wat prijzen (ballen) uitgedeeld aan de beste spelers van de andere teams (gekozen door de spelers zelf) en wat over en weer gespeecht over hoe fantastisch de band tussen de twee clubs is en zo. En dan: tijd voor (inmiddels niet meer zo warme) pizza! Het is inmiddels al donker en het is een lange dag geweest dus we blijven niet tot het einde en gaan weer op huis aan. We lopen nog even naar het ‘yellow chair restaurant’ waar we met Dries en Hilke ook zijn geweest voor een aanvulling op de lichte maaltijd. Leuk om terug te zijn, maar voor het eten hadden we het niet hoeven doen: dat is niet veel bijzonders.

Zaterdagochtend staan we op met de wekker en gaan dan naar het ontbijtbuffet. Daar blijkt ineens dat we slechts 1 ontbijt per kamer hebben en moeten we dus eigenlijk voor 2 extra ontbijters bijbetalen. Helaas lijkt het er op dat er weer iets geks is gebeurd in het boekingsproces op booking.com waardoor we ineens twee 2-persoonskamers hebben voor 2 personen ipv voor 4. We proberen het vervolgens bij de receptie nog op te lossen door voor te stellen dat we dan maar de 4 ontbijtjes die we voor ons verblijf van 2 nachten wél betaald hebben op de eerste dag te nemen. Maar nee, dat kan echt niet! Als Cas dan vraagt of we nu nog iets moeten doen, zeggen ze ‘nee’ en lopen we uiteindelijk toch nog zonder bij te betalen het hotel uit. Ben benieuwd of dit nog een staartje krijgt.

De mannen gaan weer naar het rugbyveld voor een training met het team uit Singapore en Lexa en ik gaan op pad om de streetart in ChinaTown te verkennen. Via een kaartje dat we op een blog gevonden hebben lopen we de hele ochtend de kleurrijke wijk door en komen ook nog in het kookwinkelstraatje waar we echt de meest random producten tegenkomen. Je snapt: streetart én kookwinkels, mijn dag kan niet meer stuk! Het valt ons op dat Singapore echt enorm opgeruimd is. Lexa is vooral onder de indruk van de steegjes die er zelfs nog opgeruimd en gezellig uit zien.

Als de mannen weer terug zijn en zich opgefrist hebben eten we een lekkere lunch met knapperig brood (dat is ook moeilijk te vinden in KL!) bij Merci Marcel. Het is een heel leuk lunchplekje. Ik word er extra blij van omdat ze ook nog water serveren dat ze zelf gepurified hebben in plaats van dat het helemaal uit ik weet niet waar is ingevlogen! Bonuspunten! Na de lunch is het tijd voor onze middagactiviteit: het Red Dot Design Museum. Het is maar een klein museumpje waar wat producten en informatie over producten te zien is die de Red Dot Design Award hebben gewonnen. Hier gaat ons hartje ook wel van kloppen! Een uur of wat later zijn we klaar en is het tijd om naar Olivier en Vi te rijden. In hun gezellige huis in een leuk woonwijkje borrelen we gezellig om daarna nog een flink BBQ-feestmaal. De kinderen vermaken zich goed met elkaar en uiteindelijk gaan we pas tegen een uur of 10 weg!

Zondagochtend gaan we expres buiten de deur ontbijten bij een leuk tentje dat Vi en Olivier ons getipt hebben: Sarnies. We moeten er helaas door de regen naar toe wandelen maar het is goed te doen met onze pluutjes. Het is niet goedkoop (ongeveer even duur als het ontbijt in het hotel) maar het smaakt wel echt veel lekkerder!

Het plan was oorspronkelijk om na het ontbijt nog even in het hotel te gaan zwemmen, maar het regent nog steeds dus we besluiten het (flinke) zwembad toch maar over te slaan en op huis aan te gaan. De rit naar huis plannen we langs de Mitsui Outlet bij het vliegveld omdat Cas benieuwd is en we er nu met relatief weinig extra reistijd even langs kunnen. Helaas blijkt het nu wel wat drukker op de weg te zijn, nu het lange weekend op zijn eind loopt. We struinen nog wat door de outlet mall en eten dan wat bij een soort Paradise Dynasty achtige Chinees. Het smaakt op zich okee, maar we vinden eigenlijk allemaal de Paradise Dynasty lekkerder (en minder vet). Rond iets van half negen zijn we weer thuis, moe maar voldaan van onze eerste road trip!