Sinterklaas in Kuala Lumpur

Het is dit jaar toch wat anders dan vorig jaar. Toen trokken we lootjes, gingen in het ‘t geniep een kadootje kopen, schreven gedichten en maakten soms zelfs een surprise. Zo hebben we er toen een vrij Hollandse pakjesavond van gemaakt, met Sinterklaaslekkers en een zak vol met kadootjes.

Dit jaar is het wat anders: Caspar is de hele Sinterklaasperiode eigenlijk weg voor het werk (met uitzondering van toevallig een paar dagen thuis rond mijn verjaardag). Dus gooien we het dit jaar een beetje over een andere boeg.

We bingen met zijn drietjes het ene na het andere Sinterklaasjournaal (met Dieuw.. eh… Merel Westrik!): heerlijk al dubbelzinnigheden met een knipoog naar de NL actualiteit. Ook zetten we een dag na mijn verjaardag de kerstboom op. Dat is eigenlijk tegen alle tradities in, want dat hebben we echt nog nooit gedaan vóór pakjesavond. Maar ja, nu komt er geen pakjesavond en vertrekken we de 14e al naar Nederland, dus om thuis nog een beetje kerstsfeer mee te pakken, mag de boom nu wel vinden we. Het opzetten van de boom is zo gepiept, want we hebben vorig jaar een kunstboom gekocht die al versierd is met vrolijke denneappeltjes. Dus Cas kon er meteen wat lampjes in hangen, en we hebben in plaats van een piek, er een Vuurtoren-knutsel-mijter-met baby voet afdrukjes van Lexa opgezet, een paar rode lintjes in gestrikt, en de zak van Sinterklaas (slim door Lexa gevuld met kussens) erbij gezet. De Sinterkerstboom ziet er al met al best gezellig uit en de ballen blijven nu maar in de doos.

Op de valreep besluiten Lexa en Olle toch wel naar de intocht te willen die georganiseerd wordt door de Nederlandse Vereniging en de Nederlandse school bij ons op de internationale school, en dan om te helpen. Olle lijkt het leuk om weer hulppiet te zijn (net als in het journaal) en Lexa wil niet per se als piet, maar wel helpen bij de spelletjes. Vorig weekend ging dus de wekker om 6:30 (oef!) en gingen Olle en ik op tijd naar school om te transformeren tot Piet en te weten hoe de spelletjes precies die de kinderen die komen die ochtend gaan doen. Lexa komt als een ware puber 😉 later dan de afgesproken tijd (huh, hoezo moest ik er zo laat zijn dan) nonchalant aan wandelen en besluit toch ook maar wel als Piet te gaan verkleden als ze ziet dat ze het enige niet-piet hulpkind is. En grote pre van deze baan is dat je een Sint-zak krijgt vol met strooigoed. Dat is natuurlijk om uit te delen eigenlijk, maar ja, hee, er verdwijnt ook wel eens wat in je mondje?! Vooral Olle vindt dit een heel aantrekkelijke arbeidsvoorwaarde. Als de Sint dan eindelijk aankomt op de Beam (zo’n vermaledijde elektrische deelstep) met zijn Pieten kan het feest beginnen in de grote gymzaal.

De kindjes kunnen allemaal spelletjes en activiteiten doen en voor elke activiteit die ze gedaan hebben een stickertje halen. Omdat ik er toch ben, steek ik ook maar de handen uit de mouwen en help vooral met het plakken van stickertjes. Lexa zit buiten de gymzaal als leespiet zich schor te lezen in de leeshoek en Olle heeft uiteraard gekozen om de gympiet te zijn. Als het klaar is, en alles weer opgeruimd, en we de kilo’s aan restjes strooigoed in een zak hebben gedaan (Olle), nemen we nog even een hot of iced latte en iced chocolate uit de achterbak van de Porsche Cayenne (die blijkbaar dacht dat dit de Hollandse manier van kerst vieren was, haha) en gaan dan moe maar voldaan naar huis. Leuk om zo toch even wat Sintsfeer mee te krijgen!

5 december zelf hebben we dus geen pakjesavond gevierd maar met een bakje Sinterklaaslekker en een borrelbordje nog wat Sinterklaasjournaals gekeken. Tja.. volgend jaar weer wellicht, al moeten we misschien sowieso een nieuwe vorm gaan vinden, want zelfs Olle zegt: ik heb alles al en hoef eigenlijk geen pakjes. Het is natuurlijk wél leuk om in de traditie van Sinterklaas een beetje moeite te doen voor elkaar, maar dat hoeft niet per se met nog meer ‘meuk’ …