Borneo – Kota Kinabalu

Zaterdag 30 december

Als we aankomen op Kota Kinabalu gaan we als gezin met onze Employment passes door de korte expatriate/VIP-rij bij de douane, ook al gaf het mevrouwtje er voor aan dat we met ons niet Maleise paspoort niet in die rij mogen. Dat gaat heel snel, en ook de koffers liggen al op de band. Helaas moeten onze reisgenoten wel gewoon in de rij voor Buitenlanders en komen ze als laatste beneden aan. Terwijl we op ze wachten krijg ik een sms-je van iemand die de huissleutelpas van Olle heeft gevonden (in de lift) en dat we die straks weer bij de Management Office kunnen ophalen. Toch handig dat ik mijn nummer op zijn pas had gezet! Eenmaal door de schuifdeuren worden we opgewacht door een meneer van Borneo Eco Tours met een heus bordje.

Als iedereen allemaal na elkaar bedacht heeft dat plassen misschien wel handig is, kunnen we uiteindelijk in de twee busjes om gedropt te worden bij het Shangri La hotel even verderop. Hier checken we in, mét welkomstdrankje, en is het tijd voor een late lunch bij ‘Coco Joe’s’ en dan een dipje in het zwembad. Cas regelt nog even een duiktrip voor de papa’s. Bij de Sunset bar zien we de sun in de see sakken, onder genot van een biertje en nadat we even een rondje resort hebben gedaan om het laatste avondmaal van het jaar te regelen, doen we nog een paar snackjes bij de Sunset Bar bij wijze van diner en gaan we lekker slapen.

Zondag 31 december

Caspar en Dries zijn al vroeg opgestaan om te gaan duiken en de rest slaapt uit. Vooral de kleine mannetjes hadden blijkbaar hun slaap nodig want die slapen tot iets van half 10. Gelukkig is het (indrukwekkende) ontbijtbuffet open tot 11 uur. Roomies Lexa en Ali zitten al een tijdje te ontbijten en uiteindelijk schuiven wij ook aan voor een ontbijt met van alles van sushi tot vers gemaakte omeletjes, roti canai, fruit, noodle soupjes, Koreaanse dingen, croissantjes met Franse kaas (als je snel genoeg bent). Het is ongekend veel. Na het ontbijt proberen we een stoel bij het zwembad te vinden met schaduw, maar helaas is er flink handdoekje-leg gespeeld want we kunnen er nog maar twee vinden. De kinderen vermaken zich in en rond het zwembad of op de kamer met spelletjes. We bestellen wat (ietwat te veel) eten bij het zwembad wat wel veertig minuten kon duren voor het zou komen, maar er uiteindelijk best snel is. Halverwege de middag komen de mannen weer terug van hun duiktrip en doen ook nog een dipje in het zwembad voor we gaan omkleden voor ons laatste maal van het jaar. Het plan om nog een biertje te doen bij de laatste zonsondergang heeft nogal wat voeten in de aarde omdat de hujan wat roet in het eten gooit: alle stoelen onder het afdakje bij de sunset bar zijn bezet en ook de andere bar is geen plek. Gelukkig houdt de regen op dus halen ze hun een biertje bij de zwembad bar en kunnen we op het strandje de zon in de zee zien zakken.

Als het 7 uur is, is het tijd voor het diner. We begeven ons richting het buffet restaurant en vinden onze tafel van 9 buiten onder de overkapping. Er is werkelijk van alles, Bram had zich vast flink uitgeleefd: een heel Wagyu-been, flinke stapels kreeft, garnalen, oesters, sushi, sashimi, live pasta cooking voor Jildau (OK, de carbonara had vrij weinig met carbonara te maken – geen spek, wel room), spruitjes, live grilling, live clay pot cooking, live wokking, je kon het zo gek niet bedenken. En dan was er ook nog een bizar groot toetjesbuffet, met macarontorens, kerststol, chocoladefontein, broodpudding, appeltaart, allerlei kazen (en zelfs een heerlijke oozy brie). Helaas voelden Dries, Caspar en Lexa zich niet top, dus hebben we het redelijk rustig gehouden qua eten.

De kinderen hebben inmiddels de Kids room ontdekt waar je kunt poolen en air hockeyen. We bellen nog even kort met Bibi en Babu, maar gaan dan naar bed. De energie en behoefte om op te blijven tot middernacht lijkt bij menigeen ver te zoeken. Olle is wel wat teleurgesteld, dus met hem ga ik nog even 30seconds-kaartjes doen op het balkon zodat we Cas niet storen en hij rustig kan slapen. We vermaken ons prima, en om half twaalf wil Olle wel gaan slapen en kruipen we ook in bed. Als ik om 12 uur gewekt wordt door het geluid van vuurwerk ga ik toch nog even in mijn eentje het balkon op om te kijken of ik nog wat vuurwerk kan spotten. Er wordt wat ‘Happy new year’ gejoeld en ik zie wat gekleurd geflikker in de ruiten van het gebouw aan de overkant. Het vuurwerk blijkt net om de hoek te zijn waar ik het niet kan zien, en is na een minuut of 10 ook al weer voorbij. Een beetje een ander oud en nieuw dan anders zo, ook zonder oliebollen, maar daar trekt het nieuwe jaar zich weinig van aan: het is 2024!

Maandag 1 januari

Ook Nieuwjaarsdag is anders dan anders: de wekker is gezet en we gaan op tijd ontbijten omdat we om 9:00 worden opgepikt voor de culturele activiteit van de dag: een tripje naar het Mari Mari cultural village. Na het ontbijt stappen we in een busje van de Borneo Eco Tours en zijn we even later (net op tijd voordat Lexa’s misselijkheid doorzette) bij de cultural village. We zijn met velen en alle toeristen worden in verschillende groepjes ingedeeld met een eigen tourguide die allemaal op een andere plek beginnen. Het is een soort Archeon-achtige opzet waar je de huisjes van de verschillende tribes allemaal langs kunt lopen en per huisje iets hoort over hoe de koppensnellers vroeger in Borneo leefden, kunt proeven wat ze dronken en aten en zelfs op een soort in-house trampoline kunt springen om te laten zien hoe een stoere man je bent. Toch wel fijn dat we niet meer in de tijd leven waar je als jonge man eerst vijf koppen ‘gesneld’ moet hebben voor je een keer kunt trouwen. Onze gids, Azza, stelt ons vooraf nog voor de uitdaging een leider uit ons midden te kiezen en Jildau is zo dapper om zich op te werpen voor die taak. Als we eenmaal bij de Murutstam zijn, en we begroet worden door flinke herrie makende krijgers wordt Jildau bijgestaan door Olle en Azza om de vragen van de Murut-baas te beantwoorden. Uiteindelijk weten ze duidelijk te maken dat we in vrede komen en mogen we ook daar naar binnen. We zien hoe er vuur gemaakt wordt, drinken (niet allemaal) rijstwijn, eten koekjes van gefrituurde rijstepap, rijst met kip en groenten uit bamboe, honing, en drinken een soort pandanlimonade. De kleine dames laten nog even een henna tatoeage zetten van een ‘kleine’ bloem. Aan het einde krijgen we ook nog een hele interactieve muziek- en dansshow van alle mensen die net nog bij de verschillende huisjes demo’s hadden gegeven. Het hele festijn wordt vervolgens afgesloten met een flinke warme lunch en daarna kunnen we weer het busje in naar de Shangri-La.

Daar aangekomen besteden we de rest van de dag at our own leisure: in het zwembad, of bij het zwembad even wat mensen via de telefoon gelukswensen overbrengen voor het nieuwe jaar, even hardlopen of naar de kids club. We pakken nog even een mooie zonsondergang mee en gaan dan lekker eten bij de zwembadbar. Dries bestelt de 1,8kg wegende Tomahawk steak (hij heeft wat hulp geregeld bij het opeten) en Lexa de caprese salade met de ‘Balsamic reduction on the side’. De jongens zijn bang dat het vlees wat te weinig is en bestellen er nog een pizza bij. Die is helaas niet beschikbaar want de kaas is in de wijde omtrek niet meer te vinden dus delen ze nog een hamburger. Zelf ga ik deze keer voor de Rendang burger. Als het eten eenmaal komt krijgt Lexa keurig een apart bakje met de Balsamic reduction. Omdat eigenlijk alle bestellingen al op tafel staan behalve de Tomahawk (waarvan de langere bereidingstijd al was aangekondigd) ga ik toch maar even vragen hoe het met de rest van de bestelling van Lexa staat. Uiteindelijk komt de aap uit de mouw: er was natuurlijk geen kaas meer voor op de pizza, dus stiekem ook niet meer voor in de caprese salade. Daarom mag Lexa nu een complimentary ander gerecht bestellen. Lexa heeft al links en rechts van anderen mee gegeten en hoeft eigenlijk geen ander gerecht meer, dus we vragen of een toetje ook mag en dat is prima. Als de immense schaal met het vlees komt vallen de carnivoren aan en wordt er flink van gesmuld. Lexa bestelt vast een toetje, want het begint inmiddels al aardig laat te worden. Het sorbetijs smaakt prima als even later het complimentary toetje van de chef ook nog eens geserveerd wordt (een oude christmaspudding met vanillesaus): ah.. Nog een misverstandje! Nou ja, het is gezellig, en smaakt allemaal prima. Iedereen gaat weer met een vol buikje naar bed.