Perhentian Islands – Dag 1

De profeet Mohammed is jarig, dus dat moet gevierd worden. De kinderen zijn donderdag en vrijdag vrij van school en Caspar donderdag ook vrij van werk dus we maken er een lekker lang weekend van. Even profiteren van het feit dat we nu in een land wonen waar je gewoon een lang weekend ‘ff’ naar een tropisch eiland kunt.

De wekker gaat extra vroeg zodat we om iets voor 7 al de Grab kunnen pakken naar het vliegveld. Het is een vrije dag voor heel het land dus er is weinig verkeer en even later zijn we al op het vliegveld. We zijn ruim op tijd dus gaan rustig op zoek naar de luggage storage waar Cas voor de zekerheid zijn bagage achterlaat voor zijn recordreeks aan vluchten die volgen op deze trip naar de Perhentians zondagnacht. Dan trekken we de bagagelabels uit een apparaat en droppen we de koffers zelf op de band. We zijn ruim op tijd dus gaan op zoek naar een plek om nog wat lekkers te scoren voor we in het vliegtuig gaan.

Uiteindelijk komen we terecht bij de Old Town White Coffee voor wentelteefje met pindakaas, eggtoast met kaya, loempia’s en curry-puffs. We drinken er nog wat exorbitante chocolade milkshake jesters bij en mierzoete ‘white coffee’. Op een gegeven moment realiseren we ons ineens dat we helemaal niet zo ruim in de tijd meer zitten dus gaat de curry puff in de tas (die ik nu – 2 dagen later – uit mijn tas haal, oeps), de milkshake naar binnen in de brainfreeze stand en op een drafje snellen we ons naar de security.

Die gaat gelukkig redelijk rap, want het is maar een binnenlandse vlucht. Op de roltrap naar de security zien we op het scherm ineens al ‘final call’ staan én onze gate is ook nog eens de meest verre dus dit wordt nog ff sprinten. Met klotsende oksels (en nog een volle blaas) bereiken we de gate waar de grondstewardess al het vluchtnummer door de gang aan het roepen is. Het vliegtuig is behoorlijk vol.

Een uurtje later komen we aan op Kota Bahru waar de volgende passagiers al de slurf in komen lopen terwijl wij er uit komen. Van bovenaan de trap waar de slurf uitkomt zien we de bagageband al met daarop ook al onze koffers. Wow! Dat is wel heel snel! Nog even gauw naar het toilet (heerlijk authentiek hurktoilet met dito geur) en dan door de schuifdeuren waar er een mannetje ons al mét bordje staat op te wachten.

We mogen met zijn vieren in een busje en worden een klein uurtje later gedropt in een achteraf steegje met overal stalletjes met strandspeelgoed en slippers. Het mannetje roept iets van ‘baba baba’ en wijst richting een van de stalletjes. Het duurt even voordat ik door heb dat hij ‘Bubbles’ zegt en wijst naar de ‘ferry ticket shop’ van de Bubbles, ons Dive resort. We melden ons daar aan, zetten onze koffers in het stalletje en gaan dan op zoek naar een plekje om te eten voor we weer terug moeten zijn voor de boot om 13.00.

We lopen even de stalletjes af en komen dan bij een authentiek restaurantje terecht waar geen toeristen zitten. Er is ook geen menukaart, dus we lopen naar binnen, wijzen naar de drankjes (sirap = siroop) op de andere tafels en proberen wat nasi goreng te bestellen wat we ook op andere tafels zien staan. De nasi is echter op, dus wordt het een bordje ‘mee goreng’ .

Keurig voor 13.00 melden we ons weer bij het Bubbles stalletje, maar als we onze koffers pakken om richting de pier te lopen gebaart het oude vrouwtje zonder tanden dat we nog even moeten wachten en dat ze zo met ons mee zal gaan. Blijkbaar staan we er nogal ongeduldig bij want even later gaat ze ons voor richting de pier. Daar betalen we bij een loketje de entrance fee voor het Marine Park (andere prijs voor lokale mensen en niet Malaysians). We krijgen nog korting omdat ik te laat bedenk dat Lexa geen kind meer is maar een adult volgens de regels hier (> 12). “I give you diskaun!”.

Bij de pier is het onduidelijk hoe lang we nog moeten wachten, maar het oude vrouwtje zit prima in haar opvouwbare stoeltje. We waren er iets na 1, maar de boot zou rond half 2 vertrekken, en uiteindelijk vertrekken we pas rond 2 uur. Er komt een klein bootje langsgevaren waar onze koffers achterop worden gezet en we mogen instappen. De kinderen krijgen een life vest. Even later komen er nog 3 groepjes aan die ook aan boord komen dus het is volle bak. We varen rustig weg, maar even later gaat het los. “Het lijkt wel een achtbaan!” schreeuwt Olle grijnzend. En laat ik nou nét niet van achtbanen houden.. we vliegen, ketsen en bonken in noodtempo over de golven met steeds als je het net niet verwacht een soort vrije val omdat we weer van een golf af gelanceerd worden. De mannen voor ons doen hun petjes maar af, want we gaan zó hard dat de wind genadeloos door je haar waait. Leuk voor Olle’s haar (dat wordt gewoon rechtop geföhnd) en om superman na te doen, maar niet zo leuk voor het magnetische zonnebril klepje dat ik op mijn multifocale bril kon klikken, want die magneetjes konden de wind helaas niet aan toen ik even mijn hoofd omdraaide na het maken van deze foto. Sorry, plastic soup…

We krijgen een tour van de verschillende baaien van de Perhentian Islands en worden als laatste afgezet bij het Bubbles Dive resort: de enige accommodatie in deze baai. We worden hartelijk welkom geheten door het enthousiast zwaaiende personeel op de pier. Ook al is het half 3, er staat ook nog een bordje lunch voor ons klaar: kippenpootjes, nasi goreng, Japanse kare, salade, watermeloen en koude frietjes. Dan checken we in en gaan we naar ons huisje. De huisjes staan allemaal een beetje in de jungle in plaats van op het strand, omdat op het strand ook schildpadden hun eieren leggen, dus die moet zo rustig mogelijk blijven.

Het huisje zelf is wat smoezelig, ruikt zelfs een beetje schimmelig, de badkamervloer is door een lekkende slang continu nat en de kamer heeft dus echt zijn beste tijd gehad, maar de plek van dit resort is wel heel prachtig. Best wel Expeditie Robinson vibes hier. We lenen wat snorkels en live-vests en gaan de boel even verkennen. Het water is echt superhelder, je kunt al visjes om je benen zien zwemmen als je gewoon het water van bovenaf in kijkt.

Na het snorkelen (nemo’s in overvloed én een glimp van een blue spotted stingray) relaxen we nog even wat voordat het etenstijd is. Het buffet heeft voor ieder wat wils en smaakt ons goed. Na het eten gaan we even kijken bij de ‘Turtle talk’ waar ze wat uitleggen over schildpadden en het project dat ze hier doen. Blijkbaar komt in deze baai de ‘Green turtle’ eieren leggen (in NL: de ‘soepschildpad’!). De moeder komt het strand op gekropen, graaft zonder te kijken met haar achterpoten een gat, plopt daar een hele zooi (een stuk of 90) pingpongballetjes in, gooit het gat weer dicht, gaat er een beetje op liggen wiebelkonten om het gat een beetje te camoufleren en vertrekt dan weer om nooit meer te checken of het wel goed gaat met haar baby’s. Vervolgens graven de mensen hier de eieren op en graven ze weer in op een omheind stuk van het strand om te wachten tot ze uit komen. Elk huisje heeft hier een bordje op de deur met daarop Yes of No. Daarmee geef je aan of je wakker gemaakt wil worden als de schildpadjes uitgezet worden. Natuurlijk gaan wij lekker slapen met een dikke Yes op de deur.. wie weet?

Bonus materiaal