Immigration issues

We hebben weer een mooie aflevering van de immigration soap voor jullie. Na het bijzondere avontuur vorig jaar toen de kinderen en ik middenin de nacht het land niet uit mochten (‘cannot let you go, lah!’) omdat onze vrienden van AirSwift het niet helemaal goed gedaan hadden (heeft dat verhaal dit blog eigenlijk gehaald?), was het nu wéér feest.

Het zit zo: een visum krijg je hier in principe voor een jaar. Het visum dat dus vorig jaar april vergeven was, moest dus op tijd weer vernieuwd worden. Voor mij overigens nog niet, want ik heb sinds oktober een eigen employment pass. Voor Caspar en Olle was het relatief snel geregeld, maar omdat Lexa’s paspoort niet nog een heel jaar geldig zou zijn, hebben we die eerst vernieuwd. Dat kostte best wat doorlooptijd (en bizar veel formulieren), maar 1 april – in principe nét op tijd – leveren we Lexa’s verse paspoort in om haar visum te vernieuwen. We horen vervolgens lange tijd niets, tot we het bericht krijgen dat het niet helemaal gelukt is en Lexa nu een ‘special pass’ heeft. Dat komt neer op een velletje gevouwen papier met wat stempels dat in haar paspoort geniet is waarop staat dat ze tot 4 juni nog in (west) Maleisië mag verblijven met als doel ‘making arrangements to leave the country’. Klein detail.. die pas is geldig vanaf 6 mei, terwijl haar visum liep tot 15 april. Die special pass geeft je in principe dus uitstel om het echte visum nog te regelen. Okee, prima, ze weten vast wat ze doen.

Afgelopen dinsdag, Cas is nét vertrokken naar de Audacia, krijgt hij een mail dat helaas Lexa’s visum aanvraag gereject is en dat Caspar (want het is zijn Employment Pass waar haar Dependent Pass aan gekoppeld is) met haar naar de immigration office moet voor ‘clarification’. Helaas.. Cas is voorlopig nog niet terug en kan dus eigenlijk pas de 3e juni met Lexa naar de immigration toe. Tja.. daar werd ik vervolgens lichtelijk zenuwachtig van dus ik vraag voor de zekerheid nog maar of het nog een probleem is dat Lexa’s Special Pass slechts tot de 4e juni geldig is. De reactie is dat ik meteen die vrijdag met Lexa naar de immigration moet, met onze marriage certificate en Lexa’s birth certificate, om alvast die ‘clarification’ te regelen.

En zo geschiedde.. het kantoor gaat om 8 uur open, en is bijna een uur rijden, dus de wekker gaat deze vrijdag wat vroeger dan normaal. Olle kunnen we nog net wekken, maar daarna moet ie zichzelf zien te redden. Hij verzekert ons dat dat helemaal goed komt en inderdaad, onderweg krijg ik ruim op tijd een appje van hem dat hij klaar is om naar school te gaan. Ja, hij heeft zijn tanden gepoetst, ja, de airco is uit en ja, zijn vloer is leeg voor de stofzuigrobot. Keurig! Als we iets voor 8 aankomen staat er al een (hele) lange rij voor het gebouw. We sluiten keurig achteraan de rij en ontmoeten niet lang daarna Taufiq weer, het mannetje dat ons vorig jaar ook al had bijgestaan. Terwijl we wachten laat ie ons weten dat de reden voor de rejection van Lexa is dat ze ‘blacklisted’ is. Oh jee, dat klinkt niet best. Hij heeft geen idee waarom, dat is de reden dat we nu hier zijn. We zullen het van de immigration zelf moeten horen. Maar, die kans krijgen we niet.. er komt namelijk een guard naar buiten die tegen de mensen in de rij begint te praten. Ik kan het niet verstaan, maar aangezien de rij ineens oplost wordt al gauw duidelijk dat er voorlopig niets is om voor in de rij te staan. Taufiq gaat even checken en inderdaad: er is een ‘issue’ in het gebouw, dus vandaag geen service. Een update kunnen we op Facebook verwachten. Nou, okee.. dan maar weer terug naar huis met de Grab, en maandag wellicht wéér een ochtend opofferen.

In de Grab ga ik even googlen op wat het betekent om geblacklist te worden en daar worden we niet heel vrolijk van. Het ligt voor de hand dat de reden voor de blacklisting haar ‘overstay’ is (dat ze na het aflopen van het visum toch nog in het land was) en het gevolg kan zijn dat je nooit meer (van je leven) het land in mag. Lexa en ik fantaseren er vervolgens lustig op los: dan moet Lexa maar bij Fanja gaan wonen (dat zou eigenlijk helemaal niet zo erg zijn, concludeert Lexa), of Lexa, Olle en ik moeten terug naar Nederland en in een treurig flatje in Leidschenveen gaan wonen en dan in de koude regen in onze regenpakken naar werk en school fietsen terwijl Cas in het riante appartement het expatleven in zijn eentje moet (mag ;-)) voortzetten.

Nadat Lexa weer op school is afgezet mail en bel ik even met Cas en Allseas om aan te geven dat we nu weten dat de reden van de rejection de blacklisting is en dat ik dat wel wat zorgwekkend vind. De boel wordt vervolgens even lekker geëscaleerd zoals dat heet, en na een paar spannende uurtjes loopt het (hopelijk) uiteindelijk toch nog met een sisser af: de blacklisting weer verwijderd en nu zou de nieuwe aanvraag voor een verse Dependent Pass binnen 14 dagen geregeld moeten zijn.

Kostte weer een paar grijze haren, maar het is wel weer een mooi avontuur van hoe de dingen hier kunnen gaan!