Perhentian Islands – Dag 2

De wekker gaat al om half acht na een frisse en ongestoorde nacht: de airco stond wat te koud en de schildpad-eitjes zijn niet uitgekomen. We maken ons klaar voor het ontbijt. Het is een buffetje mét een eiermeneer die ook nog pancakes blijkt te bakken.

Verder zijn er van die flinke dikke zoete witte boterhammen die je kunt roosteren en besmeren met pindakaas, boter of kaya, een bak witte bonen in tomatensaus, hash browns, gebakken mie en cereal met houdbare barista melk. Als je op zoek bent naar vezels dan kun je lang zoeken hier. De kinderen maakt het niets uit: die genieten volop van de eieren en pancakes. Olle vindt nog een grote varaan in de tuin. Ja ja, denkt Caspar, Olle kan flink overdrijven. Maar het blijkt toch echt wel een flinke varaan te zijn.

Tijdens het ontbijt bouwt de spanning wat op bij mij: ik ga zo een introductieduik doen met Cas die voor de ‘refresher course’ gaat. Een grot waar je ook niet meteen uit kunt vind ik geen probleem maar het idee dat je onder water zit en niet meteen eruit kunt vind ik toch een stuk spannender. De kinderen laten we achter met hun schermen (al doen we nog wel de suggestie dat ze ook spelletjes kunnen gaan doen of snorkelen) en lopen dan naar het strand waar de ‘dive shop’ zit. Onze instructeur staat er al helemaal klaar voor met alle duikspullen en legt stap voor stap van alles uit. Dat maakt me al wat rustiger en even later lopen we bepakt en bezakt de zee in. We oefenen wat met de regulator in en uit doen, de bril klaren en het klaren van de oren. Als ik er enigszins comfortabel mee ben gaan we steeds een stukje dieper.

Het is echt prachtig en haast magisch: je kunt alles super goed en van heel dichtbij zien: zeesterren, een slapende puffer fish op de zeebodem, allerlei kleurrijke tropische visjes. Na een tijdje begin ik het toch koud te krijgen (in water van 30 graden!?) en vind ik het niet meer zo comfortabel. Ik gebaar dat ik wel weer omhoog wil en het wat benauwd begin te krijgen.

Ik word eerst nog wat afgeleid met een onderwater fotoshoot en nog meer prachtigs onderwater, maar even later vind ik het toch echt wel genoeg. Na een minuut of 25 en een meter of 10 zit mijn eerste duik er op!

Na een lekkere douche en een relaxte lunch gaan we nog even snorkelen met de kinderen. Er is in deze baai echt meer dan genoeg te zien! In de middag worden er armbandjes geknoopt, met heel veel geduld, ‘toe swaps’ en hulp van de mensen van het schildpaddenproject die hiermee geld inzamelen voor hun project.

We leren van een heel enthousiast meisje van het personeel het spel Congkak: een houten plank met 14 kleine holletjes en 2 grotere aan de uiteinden, waarbij je zoveel mogelijk knikkers in je eigen grote uitsparing moet zien te krijgen. Erg leuk én vermaak zonder scherm!

Het is mid autumn festival dus het personeel heeft wat lampionnen in het restaurant gehangen met wat raadseltjes er onder en vertelt wat over de achtergronden van dit Chinese feest en de verhalen die erbij horen over een maangodin en een konijn. Traditiegetrouw lopen kinderen dan door de buurt met een lampion, maar hier waait de wind de lampion meteen uit. Op de groepsapp van ons appartement komen dan ook aardig wat foto’s voorbij van de kinderen die beneden door de maanverlichte tuin een rondje lopen met hun lampionnetjes (gefotografeerd door minstens zo veel ouders). Het is ook op de Perhentian Islands een prachtige volle maan waar je met een beetje fantasie de maangodin in kunt herkennen.

Als de kinderen in bed liggen gaan Cas en ik nog even in het restaurant zitten waar al gauw wat reuring ontstaat bij de naastgelegen ‘hatchery’. Er wordt druk gegraven in het rode licht en er staan al aardig wat emmers met uitgekomen schildpadjes, ongeveer zo groot als je handpalm. We besluiten – ondanks dat de kinderen morgen op tijd op moeten voor hun introductieduik – de kinderen toch maar wakker te maken voor dit spektakel. Het uitgraven van de eieren neemt aardig wat tijd in beslag: alles wordt geturfd en gesorteerd: schildpadjes, zand, eierschalen en nog niet uitgekomen eieren. Die worden uiteindelijk met een felle witte zaklamp beschenen om te kijken of er nog leven in zit. Alles wat niet leeft wordt de volgende dag ook nog uitgebreid onderzocht om er van te leren.

Als alles – plat op de grond liggend met een arm in het gat – opgegraven is, worden we gebriefd (blijf van de schildpadjes af, gebruik geen wit licht, praat zachtjes) en lopen we vervolgens achter de project-mensen aan met de emmers vol (iets van 300) schildpadjes. Er is een soort startbaan aangelegd met twee dikke buizen als afbakening waar tussen de emmers rustig worden omgekiept zodat ze in principe alleen maar richting de zee kunnen. Ze waggelen zich heel schokkerig voort, het lijkt wel een stopmotion filmpje dat iets te weinig frames per seconden heeft. De een gaat wat sneller, de ander wat langzamer of gewoonweg de verkeerde kant op. Een paar minuutjes later zijn ze allemaal in de zee verdwenen.. of.. zo blijkt later.. in de bek van de babyhaaitjes die in de branding zwommen en zo gratis voer kregen. Tja.. ook dat is de natuur.