We hebben het weer een weekje zonder Cas moeten doen. Die mocht weer even op pad voor het werk, en deze keer even naar Taiwan.
Gelukkig hadden we uiteindelijk niets geboekt voor het 4 daagse-weekend dat daar op volgde, want Cas komt uiteindelijk pas zaterdagavond laat thuis. We hadden de plannen al iets bijgesteld van 3 nachtjes weg naar 1 nachtje weg en dan dinsdag toch maar werken om ook een beetje vrije dagen te sparen. Lexa en ik hebben wel al wat dingen geprobeerd te zoeken naar hotels of leuke plekjes waar we dan voor 1 dag naartoe konden. Voor duiken was het tripje eigenlijk net te kort, dan heb je niet zoveel aan één nachtje. Veel buiten KL in een beetje natuurachtige plekjes was al bezet. En alles in KL, ja, dat hebben we eigenlijk thuis ook wel: een zwembad en lekkere ontbijtjes dat kan hier ook. We besluiten uiteindelijk toch maar een soort staycation te doen en spreken met elkaar af: dan moeten we ook echt wel leuke dingen gaan doen in plaats van dat het gewoon een weekend wordt en iedereen in zijn eigen hol op een apparaat zijn dingetjes zit te doen: ofwel tv kijken of belasting dingen uitzoeken of allerlei andere dingen die moeten.
Dag 1 van de staycation:
Zondagochtend begint met lekker uitslapen. Ik sta om iets van half tien op en vind Olle op de bank lekker aan het buizen. Ik maak een latte en babycino voor Olle en stel voor om even lekker samen een spelletje te doen, terwijl we wachten tot de rest ook wakker wordt en onze staycation kan beginnen. Halverwege het spelletje besluit Olle: nee, ik val bijna flauw (tijdens het tv kijken een paar minuten ervoor had ie nog nergens last van) en moet toch eerst nog even ontbijt maken. Dus, meneer slingert de blender aan en maakt een lekkere smoothie voor zichzelf onder de belofte dat hij daarna nog voor het hele gezin een smoothie zal maken (want dat kan hij wel heel goed). Als het spelletje bijna afgelopen is, komen zowel Cas als Lexa zo waar uit hun bed gekropen en is de vraag: wat gaan we dan nu doen? Caspar wil graag even naar de Machines-winkel om te kijken of hij daar in de winkel met de korting die we krijgen van de bank voor de creditcard of we daar een nieuwe iPhone kunnen gaan kopen, nadat ie zijn huidige iPhone door een paar auto’s heeft laten overrijden. De kids zijn hier niet voor te porren (op zich begrijpelijk, zo spannend/ leuk is deze activiteit nou ook weer niet). Dan gaan we maar lekker met z’n tweetjes en even later is de iPhone mét credit card korting besteld, lopen we nog even naar het postkantoor (even wat verkeerd bezorgde post terugsturen), langs de opticien (op zoek naar een zonnebril op multifocale sterkte – gruwelijk duur en ik lijk wel een bij). Dan halen we op de markt die er op zondag is nog even wat fruit en lopen we uiteindelijk naar de 163.
Bij de Kenny Hills Coffee nemen we een lekker sapje en als de kids er dan ook zijn bestellen we – na flink wat geonderhandel – wat lekkere dingen: lekkere taartjes, lekkere broodjes, en een croissantje. Het smaakt allemaal heerlijk en staycation-waardig. Eenmaal thuis gaan we kijken wat we de rest van de dag zullen doen of anders de volgende dag. Lexa gaat wat escape rooms uitzoeken en Olle heeft wel wat ideetjes voor een bioscoopfilm, dus daar bekijken we even wat trailers van. De knoop is doorgehakt: even later stappen we met elkaar in de auto richting de Utama Mall waar het de hel is om te parkeren. Heel de parkeergarage lijkt vol met allemaal mensen die dit lange weekend ook gezellig even naar de mall gaan. Olle en ik stappen uit de auto om alvast de kaartjes te gaan zoeken. Het is nog best even een doolhof in de Mall voordat we de bioscoop gevonden hebben, maar uiteindelijk lukt het en kopen we de kaartjes bij de automaat. We gaan voor de twin seats vooraan want de dat is het enige dat nog beschikbaar is ook al lijk je die alleen voor een combi van 1 adult en 1 kind te kunnen kopen. Alle duo seats zijn al bezet, al weten we dan nog niet wat het verschil precies is. Maar goed het apparaat vindt het allemaal prima en anders kunnen we altijd nog de ‘domme toeristen-kaart’ spelen als idd blijkt dat ze iets kleinere kinderen bedoelen dan wij bij ons hebben. Dan nog gauw in de rij om onze popcorn drankjes combo op te halen onder het genot van een vreselijk irritant muziekje (arm personeel dat hier de hele tijd naar moet luisteren) waar Cas en Lexa zich alweer bij ons voegen!
Net op tijd nemen we plaats in de bioscoop zaal in twee ieniemienie bankjes op de grond (vandaar dat ze zo goedkoop zijn) maar eigenlijk is het stiekem relaxter dan een grote bank, want nu kunnen we gewoon soort van liggend de film kijken saampjes in een bankje. De film die Olle gekozen heeft is Bad Guys 2: een animatiefilm met dieren die boeven zijn maar die proberen dat eigenlijk niet meer te zijn (boef bedoel ik dan, niet dier). Hilarisch is vooral hoe druk Lexa en Olle zich maken over de onmogelijkheden in de film. Zowel Cas als ik moeten ze af en toe even influisteren dat het ‘maar een film is’. Als de popcornbak leeg is schrikt Olle opeens op: MAMA, mijn tand is weer afgebroken!? Oh jee! Zijn tand die in Nederland al een keer met politie- en boefje op het schoolplein was afgebroken en soort van gerepareerd, is idd weer ‘onthoekt’. Ff niks aan te doen, dus goed het stukje vasthouden en als de film afgelopen is dan kijken we wel wat we kunnen regelen. Fast forward een paar minuutjes: MAMA? Ik heb ‘m laten vallen !? Terwijl ik mijn best doe om niet hardop: ‘You had ONE job…’ te zeggen, schijn ik wat bij met mijn zaklamp, maar hij heeft ‘m tussen de bank en de armleuning laten vallen (tuurlijk!) en daar krijgen we ‘m zo gauw niet tussen uit. Toch maar wachten tot het einde van de film dan. Zodra de film is afgelopen trekken we de kussens van de bank uit elkaar om een miniscuul stukje aangeplakte neptand te vinden dat best lijkt op een stukje popcorn. Gelukt! Die gaat in een servetje in de portemonnee. Na afloop van de film (in de kinderzaal met speeltuin voorin, kunnen Lexa en Olle zich niet inhouden tijdens de aftiteling nog even door de glijbaan te gaan.
Dan is het tijd voor nog een klein hapje eten (want veel honger hebben we niet). Olle is vandaag weer aan de beurt om te kiezen en zo belanden we bij de Sushiya: een filiaal van een sushitentje dat we ook bij ons in de wijk hebben. Het smaakt ons weer goed (alleen de gyoza vallen tegen) en even later zitten we met volle buikjes weer in de auto naar huis door het spaghetti-netwerk aan wegen.
Dag 2 van de Staycation
De volgende dag is het maandag: vandaag is een nieuwe extra public holiday om het weekend met Malaysia Day (Hari Malaysia) met elkaar te verbinden. Dat leek de minister president deze zomer toch wel een goed idee, want dan heb je ineens een 4-daags weekend ipv een vrije dinsdag! Alsof we hier nog niet voldoende public holiday’s hadden? Voor mij dus een extra vrije dag, maar niet voor Cas, want hij volgt eigenlijk de NL vrije dagen. Hij heeft inmiddels gezien dat ie wat zuiniger aan moet gaan doen met zijn vrije dagen, want de bodem is al behoorlijk in zicht. We zouden deze staycation dag beginnen in de gym met even sporten.. uiteindelijk sta ik in mijn eentje voor de tv te hupsen terwijl de rest op een scherm zich al dan niet nuttig zit te maken. Daarna zouden we op pad gaan.. maar de knoop over waarnaartoe was nog steeds niet doorgehakt door de familie van Wispelturingen tot Besluiteloosch. Lexa hebben we over de escaperooms niet meer gehoord en het idee van Cas om naar de hot springs te gaan (die blijkbaar dichtbij zitten) werd ook wat lauwtjes ontvangen (to put it mildly). Uiteindelijk vinden we (de naïeve ouders) een leuke hike naar de Pisang Waterval, en besluiten we ons klaar te maken en nog een leuk uitje te gaan doen vandaag. Maarrrr… dat is uiteraard een behoorlijke beginnersfout als puberouders. Dat kan natuurlijk helemaal niet: ineens uit het niets melden dat we over een half uur gaan vertrekken voor een wandeling met een waterval! Het is al kwart voor twaalf maar we kunnen echt nog lang niet weg want er moet nog ontbeten, omgekleed, kamer verbouwd, essay geschreven, gepoept, enz. worden. Lees: dit alternatief voor het stomme hotspring plan is zo mogelijk nóg onhaalbaarder. Tja.. nou is het natuurlijk al bijna 12 uur, de koele uren zijn al lang en breed voorbij, er moet er ook nog geluncht worden (want anders: HANGRY), én het is een vrije dag voor het hele land, dus zijn we vast niet de enigen die de Pisang waterval willen opzoeken. Dus.. zo’n goed plan is het misschien ook niet. Dus, flexibel als we zijn, gaat het plan meteen al weer overboord. Maar: we communiceren wel meteen richting de kleine mensen dat dit het plan is voor zondag.. kunnen ze lekker van de voorpret genieten deze week (of niet).
Nadeel is wel dat we nu alsnog iets voor vandaag moeten bedenken, want dit is zo wel érg zonde van Cas zijn schaarse vrije dag. Op naar een lekkere lunch in combinatie met de autowasstraat die Cas al een tijdje op zijn wensenlijstje had staan (ook een grote kinderhand is gauw gevuld). We droppen de auto met sleutel bij een stukje asfalt met wat carports en tuinslangen en laten ‘m lekker in de shampoo zetten en ook nog ff uitzuigen. Zo’n 45 minuten later kunnen we ‘m ophalen, dus op naar de lunch! Cas had zin in fried rice, dus met hulp van google breng ik de family bij een ons nog onbekende witbetegelde Kopitiam (Restoran 668 Feng Huang Kopitiam) uit waar we totaal voor iets van 10 euro lekkere Ais Limau of Ais Lemon Tea nemen, een schaaltje dumplings, 2 borden fried rice en Furong Egg (een soort omelet met groenten, garnalen en een soort spam-achtig iets). Och, wat is het toch een kadootje om hier te wonen en dit te kunnen doen. Het smaakt ons weer goed.
Hoe ze het doen weet ik niet, maar ze hadden ook allemaal nog een plekje in hun buikje bewaard voor een toetje van de Mixue; boba milk tea’s en een ice latte. We slenteren weer terug naar de auto en rekenen daar de manuren af die weer een blinkende bolide hebben opgeleverd: 40 ringgit (iets van 8 euro). Thuis gekomen moet er ook nog even gezwommen worden om toch nog even een beetje de staycation volwaardig af te sluiten (al gaat Lexa zoals gebruikelijk niet mee, die werkt nog even aan haar essay). We vermaken ons met pogingen tot handstand (niet allemaal even goed gelukt), vlinder- en dolfijnslagpogingen (hilarisch hoe mijn blubberbenen onderwater alle kant op flubberen, Olle komt niet meer bij, en Olle zijn pogingen lijken meer op een epileptische aanval, wat ik dan weer heel grappig vind), ballengooien, opspattend water na een gevallen bal doorsnijden met je karate armen (ik wist ook niet dat dit een ‘ding’ was) en wat wedstrijdjes borstcrawl (die ik al niet meer van Olle kan winnen). Na het zwemfestijn zou Olle nog even wat gaan lezen (beloofd mama!), maar dat blijkt een rekbaar begrip. Ik lees het boek met hem mee in het Engels en wacht al de hele week tot we aan hoofdstuk 4 kunnen beginnen want hoofdstuk 3 eindigt met een spannende cliffhanger. Uiteindelijk zegt ie al gelezen te hebben maar als ik hem vraag waar hij gekomen is zegt ie dat ie nu bij hoofdstuk 3 is aangekomen (waar hij de vorige keer dat we samen lazen nota bene al aan begonnen was). Zucht… Uiteindelijk leest ie toch nog wat en gaat ie daarna nog even poolen met papa terwijl we wachten tot Lexa ons laat weten waar we elkaar zullen ontmoeten voor het eten.
Uiteindelijk wandelen we om een uur of 7 richting Arcoris waar we een lekker hapje eten. Ik helaas wel wat afgeleid want ik probeer ook een personeelsbijeenkomst te volgen over de toekomst van SWOV die er helaas niet al te rooskleurig uitziet. Gelukkig smaakt het eten wel heerlijk en sluiten we de dag smakelijk af.