Roadtrip Ipoh

Dag 1 – Zaterdag 8 februari

Het heeft even wat tijd en geduld gekost, maar met onze verse Maleise rijbewijzen, konden we nu dan eindelijk een auto huren en hier in de buurt wat plekken verkennen die toch wat minder ‘Grab-baar’ zijn. Ook al waren we de vorige week net terug gekomen van ons vorige tripje (de duikvakantie naar Bali waarop Olle en Caspar resp. hun Open Water en Advanced Open Water gehaald hebben (hopelijk wordt dat ook nog een post), konden we dit lange weekend natuurlijk niet onbenut laten. Deze keer hadden we het lange weekend te danken aan Thaipusam. Voor Caspar was het helemaal aanpoten, want die kwam de avond voor we vertrokken nog even terug van een dagje werken in Manilla (ja, in de Philippijnen, ja). Afzien hier!

We hebben hier zelf geen auto, dus moesten we er eentje huren. Het leuke is dat je hier een auto kunt huren die ze dan bij je thuis komen afleveren (in de zomer werd het busje voor onze reis met de Rekkers ook al hier afgeleverd). Rond een uur of negen lopen we met al onze tassen (deze keer geen koffers) naar beneden om daar onze ‘Garnet Red’ Perodua Bezza in ontvangst te nemen.

Nog vóór half 10 zijn we en route naar Gopeng voor een White Water Rafting tripje (die ik pas een dag van te voren heb geregeld). Ik twijfelde wel even over de veiligheid van deze activiteit omdat er in november in die rivier ook 3 mensen zijn omgekomen tijdens zo’n trip. Heel verdrietig. Zo’n trip regel je uiteraard ook weer via de WhatsApp, dus na een flink aantal berichtjes heen en weer hebben ze me overtuigd dat ze veiligheid hoog in het vaandel hebben staan (en dit ongeval volgens hen helaas voorkomen had kunnen worden als de gidsen de trip gewoon hadden afgeblazen) en ze ter plekke besluiten of het echt veilig genoeg is. Aangekomen blijkt Nomad Adventure ook het bedrijf te zijn waar Olle afgelopen november met zijn kamp geweest is van school. Zo kan hij ons enthousiast laten zien waar hij aan touwen heeft gehangen tussen de bomen, waar ze de instructies kregen en waar ze kratten torenhoog hebben opgestapeld als teambuilding activiteit. Er zit ook een maaltijd bij de activiteit inbegrepen dus we beginnen (na het ondertekenen van allemaal formulieren waarmee we onderkennen dat er risico’s aan de activiteit zitten) met een lekker bordje rijst met van alles en een stukje fruit, wat de hangry reisgenoten wel even kunnen gebruiken.

We starten met een uitgebreide safety briefing (goed strak je reddingsvest aan). Ze hebben last minute nog een andere gids en zijn gezin voor ons opgetrommeld, zodat onze trip kon doorgaan (je kunt de andere boot dan in de gaten houden). De boten worden achter op de ‘jungle limousine’ (vrachtwagen) gebonden en wij klimmen daar dan weer bovenop om een half uur door de jungle te rijden naar het begin van onze route in de rivier (heel verkeersveilig ;-)). Onze gids legt uitgebreid de verschillende commando’s uit (‘BOEM BOEM’ ! is de meest woeste variant, dan moeten we ons klein maken in de boot, het touw goed vasthouden en hopen dat het allemaal goed komt) en dan laten we ons gids met boot achter en lopen we richting het startpunt. Voor we in mogen stappen mogen we eerst nog even ervaren hoe sterk de stroming is. We worden in de rivier gedropt en moeten om de hoek weer uit de stroming naar de kant zwemmen. Wie dat niet kan (Maleis) krijgt een touw toegeworpen en kan zich binnen laten hengelen. Voor elke ‘rapid’ wordt even uitgelegd wat er komen gaat (wordt het BOEM BOEM of alleen HOLD ON?). Op de lekker woeste stukjes hoeven wij niets te doen behalve goed vast te houden: onze gids heeft het allemaal onder controle. Bij een hele woeste (BOEM BOEM!) gaat het toch even mis: de boot draait net iets te ver door en we belanden verkeerd-om in de rapid en zo kan onze gids dus ook minder goed sturen. Deze rapid is ook nogal bumpy en de boot gaat best verticaal dus voor we het weten vliegen Lexa en Olle van hun plekje af en belanden boven op hun ouders (Olle vliegt zelfs bijna de boot uit). De jonge garde houdt er gelukkig niets aan over maar hun bejaarde ouders hebben er toch flinke blauwe plekken aan over gehouden. Maar… gelukkig is het allemaal vastgelegd, dus het was niet voor niets!

Na afloop kunnen we nog even lekker warm douchen en vragen we onze vriendelijke gidsen nog even waar we zo’n Congkak-spel kunnen kopen als ze daar hebben staan. We hebben dat spel leren spelen bij het Bubbles Dive Resort tijdens ons tripje naar de Perhentians en dat leek ons nou een leuke souvenir van hier! Nu zijn we een keer met de auto en niet met en vliegtuig, dus bij uitstek een goede gelegenheid om zo’n souvenir mee te nemen. Ze weten niet 1-2-3 waar we het kunnen vinden, maar beloven even rond te vragen en ons dan wat tips door te appen.

Het regent inmiddels flink als we vertrekken richting onze AirBnB in Ipoh waar we in een MiniMart even de sleutel ophalen en dan de auto in de bij de condo horende parkeergarage parkeren. Olle vraagt waarom we nu niet in een hotel zitten maar in een AirBnB. Ik leg uit dat ik ze wil meegeven dat je ook zo kunt reizen en niet altijd in een fancy duur hotel hoeft te verblijven. Olle is helemaal verbaasd dat dit goedkoper is dan een hotel en laat weten dat hij dit eigenlijk fijner vindt (hij heeft nu een eigen kamertje en hoeft niet met zijn zus te delen :-)). We moeten even de buien afwachten voor we op zoeken kunnen naar een van de restaurantjes die ik van te voren heb uitgezocht. Helaas blijkt de eerste optie op mijn lijst eigenlijk alleen open met lunch (wat op de een of andere manier met veel aanbevolen restaurantjes in Ipoh aan de hand lijkt.

Uiteindelijk belanden de ‘hangry four’ bij een onooglijk tentje die ook op mijn lijst stond voor de beroemde hor fun (noodle soup), gepocheerde kip en grote schaal taugé: Cowan street Ayam Tauge! Blijkbaar is dat een ding hier. Er is geen menu, maar met dank aan de reviews en wat gebaren krijgen we uiteindelijk alles op tafel (waaronder per ongeluk een soort zoetig water met opgezwollen graankorrels er in – best okee, maar niet helemaal de bedoeling). We kopen op de terugweg op de night market nog een bekertje gesneden mango (eigenlijk bedoeld voor ‘Rojak’ – variant van de Indonesisch Rujak) voor het ontbijt (want in een AirBnB heb je natuurlijk geen ontbijtbuffet).

Dag 2 – Zondag 9 feb

We staan op tijd op om de zondagse flee market te bezoeken in de hoop dat we daar een leuke Congkak vinden (een van de geappte tips). Heel grappig om de Maleise variant van de rommelmarkt te zien en o.a. Olle vindt er veel fotogenieks. We zien ook al gauw een congkak-spel, maar wel een hele (te) fancy versie met drakenkop en deksel die ook nog eens 400 RM kost. Helaas zien we er daarna geen meer, dus Olle bestelt in het Maleis nog wat lekkere vers gebakken Apam Balik met een schepje zoete cream of corn er in (hij vraagt ’empat’ en zegt keurig ‘terima kasih’) om ons karige ontbijtje wat aan te vullen.

Ook de aangeraden craft winkel blijkt niet te hebben wat we zoeken (een kleine, nieuw gemaakte versie) dus we geven het op en rijden naar Gua Tempurung om daar te kijken of we nog een wet tour kunnen doen door de grot heen. Helaas blijken we te laat dus melden we ons aan voor de wet tour van de volgende dag, en doen een drankje bij het restaurantje. Je zou verwachten dat je bij een van de grote toeristische trekpleisters in de regio wel wat meer kwijt bent bij zo’n restaurantje, maar het kost nog steeds echt heel weinig. Na de verfrissend Ais Limau besluiten we nog even langs Nomad Adventures te rijden omdat ze ons ook nog hadden aangeboden dat als we geen Congkak konden vinden op de markt of bij het winkeltje dat we die van hun mochten komen halen.

Onze gidsen van de vorige dag zijn er niet, maar de twee dames aan het tafeltje laten ons weten dat ze het er net over hadden. We mogen ‘m meenemen voor 30 Ringgit en krijgen de zak knikkers mee, en ook nog allemaal tips over wat en waar te eten en te doen vandaag.

We rijden op hun advies naar het stadje Kampar om de beroemde ‘Curry Chicken Bun’ te proberen. De foodcourt die Cas op het oog had, blijkt vrij dicht te zijn, maar via google belanden we alsnog bij Yau Kee voor een zoet wit brood met daarin verstopt wat curry met kip en aardappel en wat stirfry ‘bettabuls’ met garlic (altijd lekker). We zijn wederom de enige witneuzen en kijken maar een beetje om ons heen om te snappen hoe je dit moet eten.

Na de lunch (en twee tevergeefse turbostops bij lokale Mr. DIY’s om te zien of ze misschien nog onze kommetjes in het assortiment hebben) rijden we door naar TT5, de laatste ‘tin-dredge company’. Pas als we het parkeerterrein op rijden, komen Lexa, Olle en ik tot de conclusie dat hier gewoon een Mol-opdracht was voor het tweede seizoen van de Amerikaanse ‘Wie is de Mol’ die we net hebben gekeken en we zijn een beetje starstruck. Nadat we ter plekke online ons kaartje kopen, en ons moeten registreren met een selfie (?), melden we ons bij het begin van de loopbrug. Hier wordt ons gezicht gescand en gaat het poortje automatisch open (wat een vreemde plek voor zo’n high tech, maar weinig privacy biedende toegangsprotocol?). Als molloten kijken we om ons heen om plekken te herkennen en dat is goed gelukt! De plekken waar de opdrachten waren zijn helaas niet toegankelijk, maar we hebben er toch eentje gevonden én de plekken van de briefings (en dat zonder de beelden bij de hand)!

Cas jaagt nog even een vleermuisje de stuipen op het lijf, we lopen nog een rondje daar een ‘mazepark’ wat bij de prijs inbegrepen zit en delen dan een rootbeer float met een double scoop (met dank aan de nostalgische gevoelens uit Canada).

Op naar de laatste stop van vandaag: een cave temple in wording waar alles eigenhandig gebouwd wordt door de monnik, inclusief een flink standbeeld met verdiepingen, en steile trappetjes rond de berg. Helaas vinden we het fossiel van de tijger die in de berg zou moeten zitten niet, maar het uitzicht op de mooie bergen (en de lokale industrie) is ook leuk.

Op onze laatste avond in Ipoh zijn de beroemde dim sum restaurants dicht (blijkbaar is dat meer iets dat je eet voor ontbijt/ lunch) dus gebruiken we de Google maps methode om een restaurantje te vinden. We vinden een restaurantje met goede reviews op loopafstand en we gaan er op af. Via obscure steegjes en verder uitgestorven straten komen we uit bij SanXii Claypot waar het flink druk is en het er gezellig uit ziet. We bestellen een aantal gerechten en kunnen onbeperkt rijst, water en thee pakken. Hoewel de komkommer salade iets te pittig blijkt (vol met verdovende sichuan pepertjes), laten we ons de fiery eggs met garnalen, boontjes met knoflook en ma po taufu goed smaken.

Onderweg naar huis kopen we nog even wat ontbijtdingetjes in een klein buurtsupertje en laden we de Touch NGo -tolkaart op voor de weg terug.

Dag 3 – Maandag 10 februari

Vandaag staan we vroeg op, en dat levert ons een mooie zonsopgang op vanuit onze AirBnB. We eten wat vruchtenyoghurt met kitkat-cereal (na uitvoerige studie van de kinderen bleek deze de minste suiker en meeste vezels te hebben), laden alles weer in de auto en leveren de sleutel in. Om 9 uur stipt melden we ons bij Gua Tempurung, al helemaal in onze zwemkleren, voor de wet tour, maar het loketje is nog niet eens open. Als het loketje tien minuten later toch nog open gaat kopen we ons kaartje, regelen we onze helmen en hoofdlampjes en wachten dan nog (niet al te geduldig) op de rest van onze groep. Uiteindelijk lopen we om 10 uur dan eindelijk de grot in. Het eerste stuk lopen we over betonnen paden en trappen door een (immense!) grot (dat overlapt met de ‘dry tour’). Dan mogen de hoofdlampjes aan en dalen we behoorlijk af naar beneden om met de wet tour te beginnen. We moeten eerst een voor een van een stuk rots af glijden en laten ons opvangen door onze gids (Lexa keek weer even zoals op de zwarte piste maar kwam toch wel beneden), klauteren dan door wat water, laten ons vervolgens door een gat zakken, tijgeren nog wat door het water in het pikdonker met de lampjes uit en komen uiteindelijk uit waar we begonnen, maar dan in het water in plaats van op het betonnen pad. Een leuk avontuur en voor herhaling vatbaar (ze hebben ook nog een langere wet tour).

We kunnen nog even douchen en omkleden en daarna eten we nog een heuse Maleise traktatie die we nog moesten afvinken: de Ramly burger. Tja.. het verschil tussen kip en rund proefde je niet echt, maar het was zeker niet de vieste burger die we ooit gegeten hadden en smaakte goed na de actieve ochtend. Op naar onze laatste slaapplek: the Sticks. Onderweg vullen we bij een stalletje bij een ‘Raststätte’ onze lunch nog wat aan met wat bapaotjes (hier heet dat Pau), al dan niet met een obscure smaak zoals ‘Daging Bolognese’.

Aangekomen bij de parkeerplaats van the Sticks, moeten we met alle tassen een stuk naar beneden lopen en de rivier oversteken met een loopbrug voor we kunnen inchecken. Het ziet er gezellig en relaxed uit. Na het welkomstdrankje, formulieren over risico’s en tijdstippen van snacks en maaltijden kleden we ons om en nemen een dipje in de rivier. De instructie van de stagiaire was niet helemaal duidelijk en na een (ietwat pijnlijke) poging van vader en moeder om met onze autoband de (toch iets te woeste) rivier af te dobberen, besluiten we het hogerop te zoeken. Stroomopwaarts is de rivier een stuk beter te bedwingen dan stroomafwaarts! Na een paar ‘free bum massages’ heb ik de techniek van het tuben in de smiezen en is het al weer tijd voor het diner.

We krijgen op een bananenblad een uitgebreide en goed verzorgde bbq geserveerd en sluiten de avond af met twee marshmallows bij het kampvuurtje en een paar muggenbulten. Dan de bedjes in om te slapen bij het (toch niet zo rustgevende) geruis van de rivier (het klinkt meer alsof je naast een flink ronkende machinekamer ligt). Met de actieve dagen achter ons is het lichaam gelukkig goed vermoeid en lukt het slapen toch prima.

Dag 4 – Dinsdag 11 februari – Thaipusam

De volgende ochtend zit Cas al te werken in de schommelstoel in de gemeenschappelijke ruimte en komt de rest rustig uit bed gerold aan het ontbijt. Na het ontbijt melden we ons voor de ‘hike’. We krijgen een walkietalkie en een briefing met bij welke checkpoints we ons via de ‘porto’ moeten melden en wanen ons een beetje in wie is de mol. De hike brengt ons al slingerend door de jungle, en 40 minuten later zijn we al weer op het terrein van the Sticks. Nou, toch grappig, en niet al te heet onder de schaduw van alle bomen. Dan chillen Olle en ik wat bij het huisje (mijn lichaam is toch wat beurs na de avonturen de afgelopen dagen) en gaan Lexa en Cas nog even tuben in de rivier. Om 12 uur checken we uit, en krijgen nog een uitgebreide lunch voorgeschoteld. Na de lunch mogen we nog tot een uur of 3 blijven en spelen we nog lekker in de rivier, dobberen met de banden en dammetjes bouwen! We kleden ons weer om en rijden dan weer richting KL. Hoewel het een feestdag is (Thaipusam) valt het met extra files ontzettend mee. We komen redelijk op schema weer terug bij MK10, onze condo, en vinden na een paar omzwervingen dan eindelijk onze 3 (!) parkeerplekken in de garage. Als we uitgeladen zijn, is de man van de autoverhuur er ook weer om de auto op te halen. Wel heel makkelijk zo!