De volgende dag begin ik weer vol goede moed aan de deep clean van de keuken. Het kost even tijd, maar als het zó vies is dan heb je wel lekker eer van je werk (zo kun je het ook bekijken). Ondertussen probeer ik de kinderen ook wat te laten helpen maar daar hebben ze natuurlijk niet al te veel zin in. En als ze dan eenmaal met een doekje in de hand staan, dan is het een kwestie van wachten op een “AU! “ of “Hou op!” omdat ze dan net ff te dicht in de buurt van de ander komen wat ze dan ineens niet meer zo goed kunnen verdragen. Door steeds als een scheidsrechter te moeten optreden schiet het ook niet echt op met poetsen dus uiteindelijk sta ik dan toch weer alleen te poetsen en trek ik gewoon de deur dicht om hun gekibbel niet te horen. Uiteindelijk is het zó gezellig dat de dweilstok die nog geen 24 uur oud was er aan moet geloven. Gelukkig kostte die maar 35 cent (omgerekend vanuit MYR): kortom, het kon erger :-).
Tijdens het gedoe met de kids ook nog wat gedoe met de makelaar na het melden van nog wat defecten gisteren. Er komt nog wel iemand voor de lichten in de afzuigkap en de lekkage in het keukenkastje, maar het schoonmaken doe ik dan toch maar zelf. Echt grondig schoonmaken doen ze namelijk toch niet, dus dan moet ik én wachten én het daarna waarschijnlijk nog een keer doen. Choose your battles…
Ondanks al het gedoe lukt het toch om mijn doel te halen: de wet kitchen voor de lunch schoon genoeg krijgen om te kunnen beginnen met uitpakken en kasten vullen. De noodlesoepjes zijn op thuis, dus we gaan lekker op pad om te lunchen.. even onszelf belonen. Helaas gaat het in de lift naar beneden alweer mis, dus in plaats van ff ergens te gaan lunchen besluit ik dat we ‘gewoon iets uit de supermarkt‘ gaan lunchen om toch maar iets van een statement te maken. Tja, je probeert wat. Bij de Village Grocer vinden we een heus volkoren brood(je) met een soort van korstje dat ook nog best betaalbaar is (2 euro). Ook hebben ze hotdog-puntjes dus besluiten we dat dat de lunch wordt. We kopen wat ketchup ‘sos’ (saus), mayo en mosterd en zoeken naar iets van knakworstjes in blik. We vinden ze uiteindelijk, en er is maar 1 merk: Unox! De ‘runderknaks’ die we thuis ook gewoon hebben. Kost hier wel ruim 5 euro, maar ach, daar hebben we onze ‘COLA’ (Cost of Living Allowance) voor. Ook kopen we nog wat volkoren Libanees brood (zo’n grote pannenkoekachtig brood). Thuis laten we het ons goed smaken. Het Libanese brood met een flinke lik ‘JIF’ pindakaas doet met denken aan Oman (of was het daar Peter Pan?) en de kinderen vinden het gelukkig ook lekker. Een prima optie voor de schoollunch.
Na de lunch ga ik met Olle flink aan de slag om de keukendozen uit te pakken. Hier heeft ie wel schik in en het gaat zo lekker vlot. Uiteindelijk wordt het beloond met een klusje dat ook lekker op de bank bij de nieuwe tv kan: verhuispapier ontfrommelen zodat het op een grote stapel kan en we zeker weten dat er geen spullen meer tussen zitten. Ondertussen ga ik dapper door in de keuken. Die lijkt ontploft, maar hoe meer dingen ik van thuis uitpak, hoe meer het hier als thuis begint te voelen. Tegen de tijd dat Caspar thuis komt staan de lege dozen tot aan het plafond en is het gedaan met ons uitzicht (niet vanwege de dozen, maar vanwege de mist. We borrelen nog wat op het balkon als de mist is opgetrokken en googelen wat op opties voor de vakantie die we volgende week nog ff tussendoor willen fietsen. Krabi ziet er vooralsnog heerlijk uit.. wie weet!
Dan is het tijd om te eten. Vanavond wordt het Madam Kwan, al sinds 1977 een begrip. Goed jaar is dat toch. We bestellen rojak (ik vind het heerlijk, maar het valt bij de rest niet zo in de smaak), dumpling soup, char kway teow, nog een stir fry met ‘lily bulbs’ en, altijd lekker: kailan met garlic. De porties (vooral van de appetizers) zijn riant. We moeten eraan gaan wennen dat 4 hoofdgerechten eigenlijk niet nodig is. Na de overdadige maaltijd gaan we weer langs onze grote vriend Mr DIY voor een nieuwe stok (en stiekem altijd weer meer dan we eigenlijk voor kwamen, zo gaat dat ook altijd met de Action tenslotte). Ook deze dag zit er weer op!
CMLO